ΣΠΟΝΔΗ ΕΒΔΟΜΗ (γράφει ο Παναγιώτης Δημόπουλος για το 7ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας)

Τους ανθρώπους της Παρέμβασης τους γνωρίζω από παιδί. Και στις 3 δεκαετίες που τους παρακολουθώ δεν έχουν παρεκκλίνει ποτέ, ανεξαρτήτως περιβάλλοντος, περιρέουσας ατμόσφαιρας και διαρρέουσας ατμοσφαιρικής πίεσης. Σκοντάφτουν, πέφτουν, σηκώνονται, παραπατούν, σπεύδουν, παραπαίουν, κοντοστέκουν, εφορμούν. Αλλά ποτέ δεν ξεστρατίζουν από τα της πυξίδας τους που δείχνει ακέραια σε κοινές ωφέλειες και αγαθούς σκοπούς παρά τις πρακτικές δυσκολίες και τα ενδημικά σαμποτάζ. Δεν είναι λίγο να παραμένεις συνεπής, όταν το συμπεριφορικό σλάλομ του αρριβίστα κυριαρχεί στον εθνικό μας στίβο. Δεν είναι μικρό να κρατάς την πίστη στα απόλυτα όταν γύρω πέφτει η ομίχλη της άβατης Περιπουλάνδης. Είναι μεγάλο αυτό το διαρκές τόλμημα. 

Πώς κι έτσι; Είναι απλό: τους ενδιαφέρουν τα γράμματα. Όχι για να σημειώσουν κάτι άλλο, αλλά για τα ίδια τα γράμματα. Και επειδή ο πλανήτης έχει μόνο ένα κατά βάθος ενδιαφέρον για την Ελλάδα, τα γράμματά της, η Παρέμβαση είναι μάλλον ο σημαντικότερος θύλακας πρωτόβουλης δημιουργικής δραστηριότητας στην περιοχή της Βορειοδυτικής Ελλάδας που εδώ και 3 δεκαετίες εκπέμπει τα κυρίως ενδιαφέροντα. Αυτό ίσως ακόμη και να ενοχλεί τους ταγούς της άρχουσας νηνεμίας και άστοχης κερκίδας, όμως κάποτε κι οι ενοχλημένοι πρέπει να δουν τον αδιάφορο και τεμπέλη καθρέφτη τους και να την συγχαρούν για να χαρούν τα γράμματα μαζί της.  

Σκέφτομαι με ανακούφιση πως όταν πέρασα κι εγώ, όπως ο κάθε μάχιμος Έλλην που σέβεται το πολίτευμα, από την αυτοδιοίκηση, δεν αδιαφόρησα για την υπόθεσή τη;. Μέσα στην παραζάλη μου τότε ως περαστικός πρόεδρος της Βιβλιοθήκης και αντιδήμαρχος άνευ προϋπολογιμού, ναύαρχος-ναυαγός σε έναν ωκεανό από έγγραφα και διαδικασίες που καταλάβαινα με ανησυχητική διαύγεια και που ελάχιστα εννόησα ποτέ, είπα κάμποσα αδιάκριτα «ναι» και «οπωσδήποτε» και «ζήτω» για να πραγματοποιηθεί το πρώτο, μα κυρίως το δεύτερο και τρίτο (όπου όλα κρίνονται), Συμπόσιο λογοτεχνίας. Τώρα μου είναι σαφές: ελπίζω να είμαι εδώ στο 50ό και γιατί όχι στο υπεργηριατρικό 60ό για να εκφωνήσω κωμικό λόγο ιστορικού συνδρομητού άνευ οδοντοστοιχίας, δηλώνοντας υπερήφανα αθώος πως ουδέποτε περιφρόνησα τα καλά και συμφέροντα που το Συμπόσιο αυγατίζει σιγά-σιγά για τον λαό μας. Τα Συμπόσια της Παρέμβασης δεν πίνουν βουλιμικά, ούτε τρώνε τον αγλέορα των χορηγούμενων αναγκαίων. Δεν μικρομεγαλίζουν, ούτε επιβάλλονται σε σβέρκους. Κερνάνε αθάνατο κι ευγενικό κρασί σε όλους, παλιώνουν τα ίδια σε πολύτιμα βαρέλια της ιδιόχειρης ιστορίας τους και εύχομαι να βρεθούν  πολλοί που θα τα ζηλέψουν χωρίς φθόνο, για να τα μιμηθούν και να παρέμβουν παρομοίως, καθιστώντας κάθε περιφέρεια της χώρας εθνικό τροχό και διεθνή ακτίνα. Είναι η ανάγκη μας, είναι και χρέος μας. Είναι  σπονδή που πρέπει. Η Κοζάνη – κι ας μην το ξέρει απαραίτητα – καλότυχη να έχει τέτοιον κιμπάρη πρέσβη. 

Θα έκλινα το γόνυ, αλλά οι δισκοκήλες με κρατούν ευθυτενή – κλίνω λοιπόν ευλαβικό μολύβι με εκτίμηση προσήκουσα και ειλικρινή. Σε πρόσωπα. Τους λένε Δήμητρα, Βασίλη, Τάσα. Μαζί τους άλλοι δέκα-είκοσι. Μαζί με αυτούς εκατοντάδες, ισήγοροι-ευπροσήγοροι. Και γύρω από όλους γράμματα, μπροστά, δεξιά-ζερβά, ολούθε. Κυρίως μπροστά, σωστή γιορτή, σχεδόν Λαμπρή.